ΣΤΡOΦΗ VII
Υψώνεται η σπηλιά
της σπάνιας ομορφιάς
του ιριδίζοντος χρωματισμού.
Αστράφτουν τα τοιχώματα με την κυανή χροιά
του αζουρίτη καθώς
λούζονται στο φως του ρόδου.
Η συγκεράζουσα απόχρωση του κυανού
καταυγάζει το παν κι
όλα σμίγουν αστραποβολώντας.
Μες στη σπηλιά του ιριδίζοντος χρωματισμού,
μες στον τοξωτό κύκλο της,
στέκει ο Πενταπλός απαιτώντας
περισσότερο φως.
Μάχεται για διεύρυνση,
αγωνίζεται να φτάσει στη μέρα.
Τα Πέντε απαιτούν το μεγαλύτερο
Έκτο και Έβδομο.
Το περιβάλλον κάλλος δεν ικανοποιεί
την ανάγκη.
Η εσωτερική θαλπωρή αρκεί μόνο για να θρέψει
την παρόρμηση για
ΠΥΡ.
Oι Κύριοι της Φλόγας παρατηρούν,
ψάλλουν μεγαλόφωνα:
“Η ώρα έφθασε, η ώρα αυτή που περιμέναμε.
Η Φλόγα ας γίνει ΠΥΡ και
το Φως ας απαστράψει”.
Η προσπάθεια της Φλόγας μες
στην κρυστάλλινη σπηλιά
αυξάνει συνεχώς.
Η κραυγή αναπέμπεται για πρόσθετη βοήθεια
από άλλες Φλεγόμενες Ψυχές.
Η ανταπόκριση έρχεται.
O Κύριος της Φλόγας
ο Πανάρχαιος
ο Πανίσχυρος Κύριος του Πυρός
το Σημείο του Κυανού μες
στο κρυμμένο διαμάντι
ο Νεανίας Αμέτρητων Αιώνων
βοηθά στο έργο.
Το εσωτερικό φως που πυρπολεί και
το εξωτερικό πυρ που καρτερεί
μαζί με τη ΡΑΒΔO
συναντούνται στη σφαίρα από κρύσταλλο
και ιδού το έργο έγινε.
Το κρύσταλλο θραύεται και δονείται.
Επτά φορές επιτελείται η εργασία.
Επτά οι προσπάθειες που έγιναν.
Επτά οι επιθέσεις της Ράβδου που κρατά
ένας Κύριος της Φλόγας.
Τρία είναι τα μικρότερα αγγίγματα, τέσσερα
η Θεία αρωγή.
Στο τέταρτο και τελευταίο το έργο έγινε κι
ολόκληρη η σπηλιά διασπάται.
Η φλόγα που έφεγγε στο εσωτερικό
απλώνεται μέσα
από τα κομματιασμένα τοιχώματα.
Ανυψώνεται στην Πηγή της.
Ακόμη ένα πυρ σμίγει,
ακόμη ένα σημείο κυανού βρίσκει τη θέση του
στο Λογοϊκό διάδημα.
