ΣΤΡOΦΗ VI
Μες στη σκοτεινή σπηλιά ο τετραπλός
αναζητούσε ψηλαφητά
διεύρυνση και περισσότερο φως.
Κανένα φως από πάνω κι ολόγυρα ζόφος
επικρατούσε.
Σαν πίσσα το σκοτάδι που τον κύκλωνε.
Στο εσώτατο κέντρο της καρδιάς
που σπαρταρούσε δίχως το θερμαντικό Φως
σύρθηκε η παγωνιά του έσχατου σκότους.
Πάνω από τη σκοτεινή σπηλιά έλαμψε
όλο το φως της μέρας,
όμως ο τετραπλός δεν το είδε,
ούτε το φως μπορούσε να εισχωρήσει.
Το σκίσιμο της σπηλιάς προηγείται
από το φως της μέρας.
Μεγάλη τότε πρέπει να είναι η συντριβή.
Δε βρίσκεται βοήθεια στη σπηλιά,
ούτε κρυμμένο φως.
Γύρω απ’ τον τετραπλό απλώνεται
ο πέτρινος θόλος,
από κάτω τον απειλεί η ρίζα της μαυρίλας,
της έσχατης πύκνωσης,
το ίδιο βλέπει γύρω του και πάνω.
Oι τριπλοί Φύλακες γνωρίζουν και βλέπουν.
O τετραπλός είναι τώρα έτοιμος
το έργο της πύκνωσης περατώθηκε
ο φορέας ετοιμάσθηκε
Αντήχησε το σάλπισμα της συντριβής.
Εκτυφλωτική η δύναμη της
επερχόμενης φλόγας.
O μυστηριακός σεισμός τραντάζει τη σπηλιά,
οι πυρπολήτριες Φλόγες αποσυνθέτουν τη μάγια
και ιδού, το έργο έγινε.
Πέρασε ο ζόφος κι η μαυρίλα,
σκίστηκε η οροφή της σπηλιάς.
Το φως της ζωής αστραποβολεί
η θαλπωρή εμπνέει.
Oι Κύριοι που παρατηρούν
βλέπουν το έργο να αρχίζει.
O τετραπλός μετατρέπεται σε επτά.
O ύμνος εκείνων που φλέγονται υψώνεται
σ’ όλη τη δημιουργία.
Η στιγμή της επίτευξης έφθασε.
Το έργο προχωρεί ξανά.
Η δημιουργία συνεχίζει την πορεία της,
ενώ το φως αυξάνει μες στη
σπηλιά.
